دوسه روزي نه! دوسه هفته و شايد هم بيش
“سر” نهادن به در و دشت و بيابان بنويس

عكسي از اين دل پژمرده برايم تو بگير
تستي از سينه ي افسرده ي ياران بنويس

اسكني از دل ريشم بنما جانِ طبيب
عشق تجويز نما، مهر فراوان بنويس

اي حكيم از حسد و حرص تو پرهيزم ده
سوپي از سادگي و پاكي انسان بنويس

سايه دستي كه شوم دور ز كين و نخوت
نسخه اي ناب ز بخشيدن آسان بنويس

گاهگاهي تو مرا پيش مشاور بفرست
دست برداشتن از رزق فراوان بنويس

مشي درويشي و آداب قناعت كردن
شادمان زيستن و مسلك رندان بنويس

بنويسيد مرتب بروم كوه و كمر
گاهگاهي سفر نهر لواسان بنويس

يزد بِنْويس كه با جمع رفيقان بروم
سفر دور نشد گردش تهران بنويس

گر ميسّر نشدم خارجه و هند و فرنگ
بهتر از چين و ختن گردش ايران بنويس

نسخه بنويس هوايي بخورد احساسم
سايه ي نارون و زلف پريشان بنويس

به پريشاني احوال و دل زار نگر
طَرْف باغ و چمن و لاله و ريحان بنويس

فصل گرما چو شود توصيه كن آبتني
كرسي و چاي ذغالي به زمستان بنويس

چو بهار آيد و فصل گل و بلبل گردد
سايه ي نسترن و صوت هَزاران بنويس

گاه تجويز نما سوي خراسان بروم
نسخه ي ويژه اي از شاه خراسان بنويس

ز گراني خبرت هست حكيم دانا
لطف فرموده مرا نسخه ي ارزان بنويس

تصمیم بگیر
با دل‌خوشی‌هایِ ساده
معادله پیچیده‌ٔ زندگی را دور بزنی…
در خنده اسراف کن
و به غم پشت پا بزن…
با باران هم‌آواز شو
و بگذار خورشید تنت را لمس کند…
به دورهمیِ دوستانت نه نگو
و برایِ بودن در شادی‌ها بهانه نیاور…
گذشته را به دفترِ خاطراتت بچسبان
و از دل‌خوشی‌هایِ بندانگشتی ساده نگذر…
خودت را دوست بدار
و مثلِ صبحِ بعد از باران خنک باش
و دلپذیر…

رفتیم به دیدار حکیمان و طبیبان
گفتند که با دانش آنها، شدنی نیست

این زخم که بر پیکر ما دست خودی زد
آنقدر عمیق است که حاشا شدنی نیست

کُند است چنان رفتن هر ثانیه،انگار
شب این شب عقرب‌زده فردا شدنی نیست

هرقدر که پیراهن گلدار بپوشد
بی نور شما باغچه زیبا شدنی نیست

رخصت بده بانوی عزیزم بنویسم
بی عطر حرم، چشم غزل وا شدنی نیست